وقتی فرماندار نقش خبرنگار را بازی می‌کند/ دیده‌شدن یا دیده‌بانی؟ مسئله اینجاست

نسیم زاگرس_ ایرج کاظمی‌جو از ۶ اردیبهشت ۱۴۰۴ به‌عنوان فرماندار شهرستان کهگیلویه منصوب شد؛ انتصابی که با توجه به سابقه مدیریتی او، به‌ویژه در دوران مسئولیت در اداره فرهنگ و ارشاد اسلامی کهگیلویه، با امیدواری و نگاه مثبت همراه بود. دوره‌ای که نام او به نیکی برده می‌شد و از تعامل، آرامش و مقبولیت اجتماعی‌اش یاد می‌کردند.

اکنون با گذشت چندین ماه و رسیدن به بهمن‌ماه، افکار عمومی این سؤال جدی را مطرح می‌کند:
در این مدت، فرمانداری کهگیلویه چه خروجی مشخص و قابل دفاعی داشته است؟

فرماندار در ساختار اجرایی کشور، مسئول تصمیم، اجرا و نتیجه است؛ نه صرفاً بیان کمبودها. اما آنچه در ماه‌های اخیر بیش از هر چیز به چشم آمده، پررنگ شدن ادبیات نقد و مطالبه‌گری است؛ گویی فرماندار بیشتر در نقش ناظر بیرونی یا حتی خبرنگار منتقد ظاهر شده تا مدیر میدان عمل.

مطالبه‌گری زمانی معنا دارد که از جایگاه بیرون از قدرت باشد؛ اما وقتی مسئول اول اجرایی شهرستان، مدام از مشکلات می‌گوید بی‌آنکه خروجی ملموس ارائه شود، این شائبه ایجاد می‌شود که مسئولیت به جای حل شدن، منتقل می‌شود.

سؤال‌ها همچنان بی‌پاسخ‌اند:

آیا تیم مدیریتی منسجم و کارآمدی در فرمانداری شکل گرفته است؟

کدام پروژه نیمه‌تمام فعال شده؟

کدام مطالبه مردم از حرف به نتیجه رسیده است؟این سبک مواجهه، به‌تدریج همان تصویر مثبتی را که از کاظمی‌جو در دوران ارشاد در ذهن‌ها شکل گرفته بود، در معرض خدشه قرار می‌دهد؛ تصویری که به‌سختی ساخته شد و به‌راحتی می‌تواند فرسوده شود.

این نقد نه از سر تخریب، بلکه از دلسوزی برای جایگاهی است که روزی نام شما در آن به نیکی برده می‌شد. واقعیت این است که اطرافیان فعلی شما دلسوز این سرمایه نیستند؛ حلقه‌ای که بیشتر به دیده‌شدن و تأیید بی‌هزینه مشغول است تا اصلاح مسیر و تولید نتیجه. تجربه نشان داده بزرگ‌ترین ضربه‌ها نه از منتقدان بیرونی، بلکه از همراهانی وارد می‌شود که جرأت نقد ندارند.

هنوز فرصت باقی است.
تغییر تیم، بازنگری در رویکرد و عبور از گفتار به اقدام ملموس و گزارش‌پذیر، نه نشانه ضعف، بلکه نشانه بلوغ مدیریتی است. این یادداشت، دعوت به تخریب نیست؛ دعوت به تصمیم، شجاعت و اصلاح مسیر است، پیش از آنکه اعتماد عمومی آرام‌آرام فرسوده شود.

نوشته شده توسط: حمید پرندوار