در آستانه بارش‌های شدید و احتمال انسداد راه‌های روستایی کهگیلویه و بویراحمد، قطع درختان محوطه دانشگاه علوم‌پزشکی یاسوج پرسش‌هایی درباره شفافیت تصمیم‌گیری و اولویت‌های مدیریت سلامت استان ایجاد کرده است.

در پی انتشار توئیت مدیر روابط عمومی دانشگاه علوم‌پزشکی یاسوج درباره قطع درختان محوطه این دانشگاه با استناد به مخاطرات احتمالی پدیده ال‌نینو، مخاطبان نسیم زاگرس با ارسال یادداشتی، ضمن انتقاد از این اقدام، خواستار شفاف‌سازی درباره ضرورت قطع درختان و تشریح اولویت‌های مدیریت سلامت استان در آستانه بارش‌های زمستانی شدند.
در ادامه، متن این یادداشت را بخوانید:

ال‌نینو، بهانه‌ای برای قمه زدن به گلوی درختان؛ دانشگاه علوم‌پزشکی یاسوج در آستانه برف و سیل، به جای رصد جان بیماران «دنا تا بهمئی»، مشغول جنگ با درختان حیاط است!

درست در روزهایی که بر اساس هشدارهای هواشناسی، استان کوهستانی کهگیلویه و بویراحمد در آستانه ورود موج بارش‌های سیل‌آسا و برف است، انتظار می‌رفت «متولی سلامت استان» پای کار باشد: روی نقشه بنشیند، راه‌های بسته‌شده را رصد کند، لیست بیماران دیالیزی و مادران باردار پرخطر روستاهای دورافتاده را در بیاورد و پای بیسیم و اورژانس ۱۱۵ ایستاد.

اما اتفاق عجیبی افتاد: به جای گزارش آمادگی اضطراری، توضیحی رسمی منتشر شد مبنی بر اینکه تعدادی از درختان محوطه ستاد مرکزی دانشگاه علوم‌پزشکی یاسوج، به بهانه «رفع مخاطرات احتمالی پدیده ال‌نینو» قطع شده‌اند!

ال‌نینو برای متولی سلامت یعنی چه؟

ال‌نینو برای مردم کهگیلویه و بویراحمد یعنی برف سنگینی که جاده‌های «دنا و کاک‌اشت» را می‌بندد؛ یعنی بارانی که مسیر تنها روستاهای «باشت، چرام یا دیشموک» و نقاط سخت‌گذر بخش «بهمئی» را قطع می‌کند؛ یعنی سیلابی که پل‌های «لوداب و چرام و لنده» و کال‌جاه‌های «کهگیلویه» را می‌شوید؛ یعنی روستاهای دوردست «لوداب، چاروسا یا دیشموک» که با یک شب بارش، از یاسوج و دهدشت جدا می‌شوند و هیچ آمبولانسی به آن‌ها نمی‌رسد.

حالا بپرسیم: دانشگاه علوم‌پزشکی که رسالتش جان انسان‌هاست، در آستانه همین بحران چه کرده است؟ آیا آمبولانس‌های اورژانس جاده‌ای مناطق محروم تجهیز شده‌اند؟ آیا دارو، سوخت و کیسه خون به بیمارستان‌ها و خانه‌های بهداشت دورافتاده ارسال شده است؟ آیا فهرست بیماران پرخطر روستاهای صعب‌العبور شناسایی شده؟ یا در عوض، انرژی و دغدغه مدیران، در حیاط ستاد مرکزی صرف «قطع درختان» شده است؟
باید پرسید؛

اگر این درختان واقعاً خشک و خطرآفرین بودند، چرا پیش از قطع، هیچ نظریه کارشناسی رسمی از فضای سبز یا منابع طبیعی منتشر نشد تا افکار عمومی قانع شود؟ چرا تصاویرِ تنه‌های بریده‌شده، بی‌آنکه پاسخ مستندی همراه داشته باشند، به دست رسانه‌ها رسید؟ این یعنی ضعف آشکار در پاسخ‌گویی و شفافیت.

اما آنچه از قطع چند اصله درخت، رسواکننده‌تر است، جابه‌جایی اولویت‌هاست: در استانی که جان یک زن باردار روستایی در «چاروسا یا دیشموک» یا یک سالمند دیالیزی در «پاتاوه» با بسته شدن یک جاده گره می‌خورد، مدیرانی که نگرانی‌شان را با قطع درخت حیاط به نمایش می‌گذارند، در چشم مردم صاحب «اولویت‌های معکوس» جلوه می‌کنند.
درختان قطع‌شده دیگر ریشه نمی‌دهند؛ اما اعتماد مردمی که در «دنا، بهمئی، کهگیلویه و لنده» منتظر آمبولانس‌های گیرکرده در برف هستند، با هر پاسخ‌گویی از این دست، ریشه می‌سوزد. دانشگاه علوم‌پزشکی یاسوج باید بداند که در حرفه سلامت، درختِ محوطه بهانه نیست؛ بیمارِ بی‌راه، اصل ماجراست.

این یادداشت از سری یادداشت‌های مخاطبین نسیم زاگرس می باشد و انتشار آن به معنای تأیید بخشی یا تمام آن نیست.

نوشته شده توسط: حمید پرندوار