گفت‌وگوی بی‌وقت؛ رمز ماندگاری پیوند نماینده و مردم در کهگیلویه بزرگ

نسیم زاگرس_ در دل کهگیلویه بزرگ، جایی میان کوه و دشت، صحنه‌ای هر هفته تکرار می‌شود که روایتگر پیوندی عمیق میان مردم و خدمت است. در خانه‌ای ساده و بی‌پیرایه، صفی از مردمان خسته اما امیدوار شکل می‌گیرد؛ کسانی که از روستاهای دور و شهرهای کوچک آمده‌اند تا در ملاقات‌های مردمی نماینده‌شان، درد دل کنند و راهی برای گره‌های زندگی‌شان بیابند.

از صبح تا پاسی از شب، درِ دفتر ارتباط مردمی به روی مردم گشوده است. رفت‌وآمدها پیوسته ادامه دارد؛ پیرمردی از دهدشت از کمبود آب روستا می‌گوید، فرهنگی‌ای از چرام دغدغه‌ی کلاس‌های بدون سقف را بیان می‌کند، جوانی از لنده در جست‌وجوی کار آمده و مادری از بهمئی با نامه‌ای در دست، از رنج سال‌ها انتظار سخن می‌گوید.

اما این حضور تنها محدود به یک شهر نیست. از سراسر کهگیلویه بزرگ و حتی استان کهگیلویه و بویراحمد، مردمانی با لهجه‌ها و چهره‌های گوناگون راهی این دیدارها می‌شوند. از گچساران و باشت تا بویراحمد و دنا، صدای مردم در این دفتر یکی می‌شود؛ صدایی که از عمق زندگی برمی‌خیزد.

در هر نوبت، بیش از صد نفر از اهالی مناطق مختلف پای گفت‌وگو می‌نشینند؛ هرکدام با پرونده‌ای در دست و امیدی در دل. این حجم از مراجعه، نشانی است از اعتماد عمومی و تداوم ارتباط مستقیم مردم با مسئولان. چهره‌ها خسته‌اند، اما دل‌ها روشن. گفت‌وگوها گاه ساده و کوتاه است، اما در پس هر واژه، داستانی از زندگی و انتظار نهفته است.

این صحنه‌ها، تنها به امروز و این روزها محدود نیست. سال‌هاست که چنین دیدارهایی در کهگیلویه بزرگ جریان دارد؛ دیدارهایی که به سنتی ماندگار و نشانه‌ای از مردمی‌ترین شیوه‌ی خدمت بدل شده‌اند. در تمام این سال‌ها، حجت‌الاسلام سید محمد موحد، نماینده‌ی مردم کهگیلویه بزرگ، هرگز این پیوند را قطع نکرده است. او تنها نماینده‌ای است که در طول سال‌های خدمت، هیچ‌گاه ارتباطش با مردم گسسته نشد و این نشست‌های صمیمی را به روالی همیشگی و زنده در منطقه بدل ساخت.

ملاقات‌های مردمی در کهگیلویه بزرگ دیگر تنها یک برنامه‌ی اداری نیست؛ به نمادی از هم‌دلی و پیوند اجتماعی تبدیل شده است. جایی که صداقت و سادگی در کنار صبر و امید معنا می‌گیرد. در فضایی بی‌تکلف، فاصله‌ها از میان می‌رود و مفهوم خدمت، رنگ واقعی خود را بازمی‌یابد.

دفتر ارتباط مردمی در این منطقه، تنها یک محل ملاقات نیست؛ پناهگاهی است برای شنیدن، برای گفتن و برای زنده نگه داشتن ایمان مردم به شنیده شدن. این دیدارهای صمیمی، بار دیگر نشان می‌دهد که در کهگیلویه بزرگ، هنوز «مردم» در متن ماجرا حضور دارند — مردمانی که می‌خواهند، می‌کوشند و امیدشان را از دل همین دیدارها زنده نگه می‌دارند.

نوشته شده توسط: حمید پرندوار